Het begon als statement voor London 2012
Het verhaal begint in 2009, toen het idee voor een markante sculptuur voor het Olympic Park vorm kreeg, waarna de constructie in 2012 voor de Spelen werd onthuld. Die oorsprong doet er ter plekke nog steeds toe: je bezoekt geen willekeurige uitkijktoren in de skyline, maar een stuk erfenis van London 2012, gebouwd tussen London Stadium en het London Aquatics Centre.
Het ontwerp beloont wie vertraagt
Vanaf de grond kan het rode staal met al zijn lussen bijna chaotisch lijken. Van dichtbij wordt het ontwerp van Anish Kapoor en Cecil Balmond speelser: de spiegels kantelen de horizon, de traproute verandert steeds je hoek op het park en de sculptuur voelt minder als decor en meer als iets waar je doorheen beweegt. Daarom is het de moeite waard om minstens een deel van de weg naar beneden te lopen.
Helix veranderde de sfeer in 2016
De toevoeging van Helix in 2016 maakte van de Orbit meer dan alleen een uitkijkstop: hij werd vreemder en memorabeler. De Belgische kunstenaar Carsten Höller leidde een glijbaan van 178 m door de sculptuur, waardoor de kunst niet alleen om je heen is, maar fysiek onderdeel wordt van de rit. Het is een van de zeldzame plekken waar een openbaar kunstwerk en een adrenaline-ervaring echt hetzelfde kader delen.
De heropening van 2025 gaf nieuwe energie
De locatie heropende op 14 februari 2025 met een nieuwe exploitant en een presentatie die sterker op avontuur is gericht. De kern van de aantrekkingskracht bleef hetzelfde, maar de huidige vorm maakt het bezoek makkelijker te begrijpen: uitzicht, glijbaan of allebei. Die helderheid past veel beter bij de uitgesproken ligging in Queen Elizabeth Olympic Park.