Reuzenrad van Wenen

De geschiedenis van het Reuzenrad van Wenen begint in 1897, toen het werd gebouwd ter ere van het 50-jarige regeringsjubileum van keizer Frans Jozef I. Het reuzenrad bestaat uit twee identieke, boven elkaar geplaatste halve cirkels die samen een brug voorstellen. In die tijd gold het project als ongelooflijk riskant en het werd pas goedgekeurd nadat Hofrat Ing. Johann Brick van de Technische Universiteit Wenen zijn berekeningen had voorgelegd aan de stedelijke bouwdienst. De eerste beweging van het reuzenrad vond plaats op 25 juni 1897, om het bovenste deel naar beneden te brengen en daar de bouwwerkzaamheden af te ronden. De officiële opening vond op 3 juli 1897 plaats voor de ogen van veel bezoekers. Waarschijnlijk konden maar weinig mensen zich een rit permitteren, want die kostte 8 gulden. Ter vergelijking: een ambtenaar verdiende ongeveer 30 gulden per maand.

Na de Eerste Wereldoorlog kocht Eduard Steiner het reuzenrad in 1919 en wilde hij het oorspronkelijk laten slopen. Door geldgebrek werd de sloopvergunning echter nooit gebruikt.

In 1938 onteigenden de nazi's via 'arisering' het bezit van Eduard Steiner en plaatsten ze het reuzenrad onder monumentenzorg (de naziterm 'arisering' verwijst naar het proces waarbij het bezit van Joden werd onteigend). Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het door brandschade bijna verwoest. Alleen de staalconstructie bleef overeind. Omdat men aannam dat de constructie na de schade niet meer zo veilig was als daarvoor, werd bij de wederopbouw in 1945 slechts de helft van de cabines teruggehangen, dus 15 in plaats van 30. Door geldgebrek hadden deze bovendien maar 4 in plaats van 6 ramen per zijde.

Op 1 mei 2002 opende het Panoramamuseum. Acht gereconstrueerde cabines vertellen de geschiedenis van het Prater tijdens een reis door de tijd.

In 2016 kreeg het reuzenrad 15 nieuwe cabines, gebouwd volgens de oorspronkelijke plannen. Die hebben opnieuw 6 ramen per zijde.

Half maart 2020 kwam het Reuzenrad van Wenen voor het eerst in 73 jaar stil te staan. De coronapandemie bracht niet alleen het Reuzenrad van Wenen tot stilstand, maar de hele wereld. De feestelijke heropening door de Weense burgemeester Michael Ludwig vond plaats op 29 mei 2020 en symboliseert het ontwaken van Wenen na de pandemie.

In 2022 opende Platform 9, een glazen constructie tussen twee cabines die je kunt betreden. Bezoekers worden met een touw gezekerd en genieten van een onbeschrijfelijk uitzicht over Wenen, inclusief adrenalinekick.

Voor het Weense Prater kun je het beste een halve dag plannen. Mijn favoriete moment voor de attracties is tijdens de schemering of na zonsondergang, maar die keuze is helemaal aan jou.

Voor mijn dag in het Prater beginnen we rond 15:00 op een aangenaam warme septemberdag. Voor de avond begint en na wat sightseeing langs Weense hoogtepunten hebben we een pauze in het groen verdiend. Het Praterpark beslaat 6 miljoen m². Weiden, bossen en waterpartijen vormen het landschap midden in het 2e district van Wenen. Op warme dagen zorgt de 4,5 km lange hoofdallee voor verkoelende nevel en is die perfect voor een pauze met een goed boek op de groene gebieden. Na het ontspannen gaan we richting Wurstelprater.

Daar beginnen we meteen met iets om aan te sterken. Ik ben dol op churros, en de weg naar het Prater heeft me hongerig gemaakt. De zon zakt langzaam, tijd voor de eerste attractie. Ik ben een adrenalinejunkie, dus mijn pad leidt naar Volare, de vliegende achtbaan. Je ligt op je buik en raast 420 m met je hoofd naar voren over de baan.

Terwijl ik in de achtbaan zat, haalden de anderen wat richtwater, oftewel bier, en daagden ze me uit voor een schietduel. Bij een van de vele schietkramen bewijs ik opnieuw dat ik ongeslagen kampioen zal blijven en win ik de weddenschap. Als straf voor mijn vrienden en tot mijn plezier gaan we naar de wildste achtbaan van het Prater, de Olympia Looping, en worden we met 80 km/u door 5 loopings geschoten.

Voor het avondeten komen we ook langs de Geisterbahn (spookhuis). Ik ben vreselijk bang voor spookhuizen, maar door mijn FOMO (fear of missing out) kan ik ook niet buiten blijven. Na de schrik gaan we naar het Schweizerhaus. Hier krijg je de beroemde Stelze (varkensschenkel) en enorme bierglazen. Wij willen echter wat geld besparen en gaan naar het iets goedkopere, maar net zo goede restaurant Englischer Reiter.

Na ons te hebben versterkt met Wiener Schnitzel en co. verlaten we het restaurant; de zon is inmiddels helemaal onder. Het Prater licht op in veel knipperende, kleurrijke lichten. We trakteren onszelf nog op suikerspin als dessert en gaan op weg naar het Reuzenrad van Wenen. In de nachtelijke gloed is een rit nog mooier dan overdag. De rij was de hele dag lang en iedereen is blij dat ik de tickets al vooraf had geboekt. De cabines stijgen langzaam naar het hoogste punt op 64,7 m. Van daar kijken we uit over het Prater en Wenen. Eenmaal boven genieten we samen van dat mooie moment boven de daken van Wenen, voordat we afscheid nemen van het Prater.