Łuk Triumfalny w Paryżu

Aby dotrzeć do Arc de Triomphe na 18:30, zaczynamy tuż przed południem przy Place de la Concorde i przez Jardin de Champs Élysées kierujemy się na lunch. Wybraliśmy Bistro 25 na wschodnim końcu tej ogromnej ulicy handlowej. Przy talerzu pełnym pysznego Steak au poivre i Rigatoni już cieszymy się na zakupową przygodę na słynnej Pola Elizejskie. Tym razem pominiemy deser, bo zamiast niego na pewno kupimy Macarons w Ladurée.

Pola Elizejskie spełnia właściwie każde zakupowe życzenie. Niestety mój portfel nie jest wystarczająco duży na liczne luksusowe sklepy, takie jak Louis Vuitton, Gucci czy Yves Saint Laurent, ale jest też mnóstwo marek ready-to-wear, na przykład Zara, Sephora i H&M, od których szybciej bije mi serce. Mogłabym spędzić na tej alei wiele godzin. Nie tylko na zakupach, lecz także przy sztuce i kulturze, w restauracjach i barach oraz na wieczornym wyjściu. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o Pola Elizejskie, zajrzyj na naszą stronę poświęconą temu miejscu.

Z Rond-Point przy Pola Elizejskie mamy spektakularny widok na Arc de Triomphe. Stąd robimy pierwsze zdjęcia naszego celu. Gdy docieramy do wielkiego ronda, przechodzimy podziemnym przejściem, aby dostać się do Arc de Triomphe. Pod łukiem znajduje się Grób Nieznanego Żołnierza, przy którym płomień jest rozpalany codziennie o 18:30. Gdy spojrzysz w górę, pośrodku łuku dostrzeżesz kamerę, która przekazuje obraz na żywo do Muzeum Arc de Triomphe. Rozglądając się, zauważamy jedno: nazwiska poległych niemal całkowicie pokrywają zewnętrzną fasadę Arc de Triomphe. Kolejny piękny szczegół to fakt, że stąd znów widać Wieżę Eiffla. Na szczęście kupiliśmy bilety z wyprzedzeniem i możemy ominąć długie kolejki, żeby wejść schodami na górę.

Kręte schody prowadzą nas w górę. Musimy pokonać łącznie 284 stopnie, żeby wreszcie dotrzeć na szczyt. Po drodze wszyscy odwiedzający przeżywają to samo: dyszymy i pocimy się. Na szczęście co jakiś czas są małe wnęki, w których możesz zrobić przerwę i nie blokować innym wejścia. Po pierwszej części, która stanowi około ¾ schodów, znajduje się też niewielkie miejsce do siedzenia. Do tego poziomu dojeżdża również winda, z której mogą korzystać tylko odwiedzający, którzy jej potrzebują. Na tym półpiętrze mieści się muzeum pokazujące na ekranie obraz na żywo z małej kamery, którą wypatrzyliśmy na dole. Inne ekrany i tablice podają informacje o Arc de Triomphe oraz atrakcjach widocznych z góry, po francusku i angielsku. Możesz tu także kupić banknoty i monety jako pamiątki. My chcemy szybko ruszyć dalej i pokonać ostatnie schody, żeby wreszcie zobaczyć Paryż z góry. Po kilku kolejnych stopniach jesteśmy już prawie na szczycie. W środku znajduje się jeszcze sklep z pamiątkami, kolejne miejsca do siedzenia oraz upamiętnienie Nieznanego Żołnierza i wojen.

Po ostatnich schodach wreszcie docieramy na górę tarasu. Po wysiłku wiejący tutaj wiatr przyjemnie chłodzi. Gdy tylko stajemy na ostatnim stopniu, wita nas długo wyczekiwany widok na Paryż. Teraz trzeba zdecydować, w którą stronę i wzdłuż której z 12 alei spojrzeć najpierw. Na zachód, wzdłuż Avenue de la Grande Armée, w oddali widać dzielnicę La Défense i Grande Arche. Dokładnie naprzeciwko leży Pola Elizejskie, na której końcu możemy dostrzec Luwr. Na południu nad panoramą Paryża dominuje Wieża Eiffla. Na południowym wschodzie widzimy Musée de l'Armée. Jeśli podczas wizyty nie masz pewności, w którą stronę patrzysz, tablice regularnie opisują budynki i ulice. Fascynujący jest też widok z góry na wielkie rondo, gdzie niezliczone samochody odnajdują drogę w systemie ruchu, który wydaje mi się niewytłumaczalny i dość chaotyczny.

Wiele osób uważa, że po wejściu na Wieżę Eiffla nie trzeba już odwiedzać Arc de Triomphe. Ja zdecydowanie się z tym nie zgadzam. Dwanaście alei odchodzących od monumentu i widoki, które oferuje, są naprawdę wyjątkowe. Po całym chodzeniu po Pola Elizejskie i 284 schodach moje nogi są już zmęczone. Dzień jednak jeszcze się dla nas nie kończy, bo mój chłopak zaskakuje mnie rezerwacją w Le Fouquet, jednej z najsłynniejszych restauracji przy Pola Elizejskie, oraz biletami na kabaret w Crazy Horse. Delektujemy się posiłkiem, cieszymy wieczorem i późno w nocy wpadamy do wygodnego hotelowego łóżka. Zrób tak jak my i połącz Pola Elizejskie z wizytą przy Arc de Triomphe. Swoje opcje biletów znajdziesz tutaj, na TicketLens.

W 1806 roku Napoleon Bonaparte nakazał budowę Arc de Triomphe, aby uczcić chwalebne zwycięstwa swoich armii. Łuk miał stać się symbolem siły i sławy Francji. Architekt Jean Chalgrin zaprojektował monument w stylu neoklasycystycznym, inspirowany rzymskimi łukami triumfalnymi.

Budowa rozpoczęła się w 1806 roku, ale przeciągnęła się na wiele lat. Z powodu upadku Napoleona i politycznych zawirowań tamtych czasów prace kilkakrotnie przerywano. Dopiero w 1836 roku, za panowania króla Louis-Philippe'a, łuk został ostatecznie ukończony. W tym okresie odpowiedzialni architekci zmieniali się kilka razy, ale pierwotny projekt Chalgrina w dużej mierze pozostał nienaruszony.

Arc de Triomphe służy jako hołd dla francuskich armii walczących podczas rewolucji i wojen napoleońskich. Pod łukiem znajduje się Grób Nieznanego Żołnierza, który od 1921 roku upamiętnia żołnierzy poległych w I wojnie światowej. Wieczny płomień, rozpalany codziennie na nowo, symbolizuje pamięć o poległych żołnierzach oraz trwałe wspomnienie ich odwagi i poświęcenia.

Przez lata Arc de Triomphe był miejscem licznych wydarzeń historycznych. W 1919 roku wojska alianckie przemaszerowały pod łukiem, świętując zakończenie I wojny światowej. W 1944 roku odbyła się tu parada z okazji wyzwolenia Paryża podczas II wojny światowej. Arc de Triomphe pozostaje do dziś centralnym miejscem uroczystości państwowych, między innymi 14 lipca, w coroczny dzień pamięci i francuskie święto narodowe.

Arc de Triomphe imponuje nie tylko rozmiarem, lecz także kunsztownymi dekoracjami. Cztery główne grupy rzeźbiarskie na filarach przedstawiają ważne momenty rewolucji francuskiej i wojen napoleońskich: „Le Départ des volontaires” (wymarsz ochotników), znany też jako „La Marseillaise”, „Le Triomphe” (Triumf), „La Résistance” (Opór) i „La Paix” (Pokój). Na wewnętrznych ścianach wyryto nazwiska 660 generałów i nazwy licznych bitew.

Dziś Arc de Triomphe jest symbolem jedności i narodowej dumy Francji. Co roku przyciąga miliony odwiedzających, którzy podziwiają widok z jego platformy i zanurzają się w historii Francji. Łuk triumfalny pozostaje świadectwem odważnych kobiet i mężczyzn walczących za kraj oraz ważnym symbolem trwałej francuskiej tożsamości.

We wrześniu 2021 roku Arc de Triomphe w Paryżu został opakowany w ramach pośmiertnego projektu artystycznego zmarłej pary artystów, Christo i Jeanne-Claude. Monument całkowicie pokryto 25 000 m² srebrzystoniebieskiej tkaniny, związanej 3 000 m czerwonej liny. Ta spektakularna instalacja spełniła dawne marzenie artystów, znanych z podobnych projektów, takich jak opakowanie Reichstagu w Berlinie. Tymczasowa akcja artystyczna, trwająca ponad dwa tygodnie, przyciągnęła licznych odwiedzających i skłoniła do refleksji nad relacją między sztuką, przestrzenią i dziedzictwem publicznym. Przypominała, że w tłumie towarzyszącym wielkim projektom Christo i Jeanne-Claude nie ma nic groźnego. Przeciwnie: monumentalne prace emanują spokojem. Srebrzyste osłony zmiękczyły surowość ogromnej oficjalnej architektury.

Wokół Igrzysk Olimpijskich i Paralimpijskich 2024 w Paryżu odbyły się ważne wydarzenia i specjalne wystawy związane z Arc de Triomphe. Szczególnym wydarzeniem była pierwsza instalacja trzech paralimpijskich Agitos na Arc de Triomphe. Tę symbolikę po raz pierwszy zaprezentowano w mieście gospodarzu przed igrzyskami olimpijskimi, aby podkreślić nadchodzące igrzyska paralimpijskie. Instalacja Agitos pozostała na miejscu do końca igrzysk. Koła olimpijskie zainstalowano na Wieży Eiffla.
15 lipca 2024 roku płomień olimpijski przeszedł przez Place Charles-de-Gaulle-Étoile.