Deze tentoonstelling van het Architecture Centre bekijkt aarde als een levensvatbaar, ethisch en poëtisch bouwmateriaal in hedendaags Portugal. Wetenschappelijke en historische inhoud, prototypes en casestudy's verbinden bodem, lokale kennis en stedelijk hergebruik met een breder gesprek over duurzaam bouwen.
Deze groepstentoonstelling brengt Patricia Domínguez, Ines Doujak en Lubaina Himid samen en behandelt verhalen vertellen als een gezamenlijke en politieke praktijk. Gevoelige, symbolische en carnavaleske beeldwerelden stellen eenduidige verhalen ter discussie en maken ruimte voor dialoog, empathie en gedeelde kennis.
In haar eerste solotentoonstelling in Portugal herbekijkt Frida Orupabo een beeldarchief dat is opgebouwd uit koloniale documenten, etnografische foto's, familiebeelden en digitale fragmenten. De tentoonstelling gebruikt die stroom beelden om de spanning tussen intimiteit en geweld te onderzoeken in een achtdelige route die rond de architectuur van het museum is vormgegeven.
Deze locatiespecifieke installatie plaatst de opgenomen roep van een bosijsvogel in een magnoliaboom bij de ingang van het museum, en verbindt het landschap van Belém met koloniale geschiedenissen en migratie. Het werk maakt deel uit van Webbs langlopende reeks There's No Place Called Home en ontvouwt zich via geluid, plek en historische dissonantie.
Met werken van de jaren 1990 tot nu volgt deze tentoonstelling Ângela Ferreiras onderzoek naar kolonialisme, architectuur en verzet. Installatie, video, fotografie en sculptuur laten zien hoe koloniale infrastructuren en verhalen het heden blijven vormgeven.
In zijn eerste tentoonstelling in Portugal verandert Neïl Beloufa het MAC/CCB in een interactieve omgeving waar bezoekers zich tussen objecten en live videogamescènes bewegen. Het project speelt met de bewuste verwarring tussen fictie en geopolitiek, terwijl het de bezoeker een actief onderdeel van het verhaal maakt.
Deze solotentoonstelling presenteert de dichte beeldtaal van Francisca Carvalho, opgebouwd uit collages, tekeningen, patronen, teksten, schilderijen en textiel. Ze put ook uit haar onderzoek in Rajasthan en Gujarat, vooral naar traditionele patroonvorming, natuurlijke verfstoffen, kalamkari, handblokdruk en experimenten met glas.
Deze retrospectieve richt zich op de tekeningen van Marisol Escobar en brengt meer dan honderd werken vanaf de jaren 1950 samen met sculpturen, archiefmateriaal en films van Andy Warhol. De tentoonstelling toont tekenen als de draad die haar sociale zorgen, persoonlijke spanningen en verbeeldingsvolle ficties verbindt.