Deze tentoonstelling in het Architecture Centre volgt ruwe aarde van materiaal en archief tot hedendaagse architectuurpraktijk in Portugal. Wetenschappelijke, historische en samenwerkingsgerichte installaties laten zien hoe uitgegraven aarde een ethische en poëtische bouwgrondstof kan worden.
Prenten, tekeningen, reliëfs en sculpturen gaan een afgemeten dialoog aan rond lichaam, schaal, ruimte en architectuur. De solotentoonstelling beweegt tussen grafische processen en sculpturale precisie en nodigt uit tot een trager, aandachtig bezoek.
In haar eerste solotentoonstelling in Portugal verandert Frida Orupabo een beeldenarchief van koloniaal materiaal, familiefoto's, popcultuur en digitale fragmenten in een reeks van acht momenten. De tentoonstelling onderzoekt hoe beelden in het digitale tijdperk intimiteit, geweld, herinnering en desoriëntatie dragen.
Deze groepstentoonstelling brengt Patricia Domínguez, Ines Doujak en Lubaina Himid samen rond verhalen vertellen als gedeelde politieke en verbeeldende praktijk. De werken verzetten zich tegen eenduidige narratieven en openen ruimte voor dialoog, empathie en verschillende manieren van kennen.
Deze locatiespecifieke geluidsinstallatie plaatst de roep van een Woodland Kingfisher in de tuinen van het MAC/CCB en verbindt het openbare landschap van Belém met koloniale geschiedenis en migratie. De installatie vormt een hoofdstuk in de doorlopende reeks There's No Place Called Home van James Webb.
Deze overzichtstentoonstelling volgt Ângela Ferreira van vroege werken uit de jaren 1990 tot recente installaties, video's, foto's en sculpturen. Centraal staat haar langdurige onderzoek naar koloniale infrastructuren, historisch geheugen en vormen van verzet.
De solotentoonstelling van Francisca Carvalho bouwt een dichte beeldtaal op uit collages, tekeningen, patronen, textiel, schilderijen en werken op papier. Ze brengt ook onderzoek uit Rajasthan en Gujarat mee over natuurlijke kleurstoffen, patroonvorming, kalamkari, handmatige blokdruk en experimenten met glas.
In zijn eerste tentoonstelling in Portugal verandert Neïl Beloufa het museum in een interactieve omgeving die is opgebouwd als hoofdstukken van een live computerspel. Bezoekers bewegen door objecten, decors en sensorgestuurde situaties waarin fictie, geopolitiek en deelname vervagen.
Deze retrospectieve richt zich op de tekeningen van Marisol Escobar, getoond naast sculpturen, archiefmateriaal en films van Andy Warhol. Ze beschouwt tekenen als de rode draad die decennialang haar politieke zorgen, onbehagen en verbeeldende ficties droeg.