Od sanktuarium z II wieku p.n.e. do rzymskich dodatków
Budowa rozpoczęła się na początku II wieku p.n.e. za króla Adijalamaniego z Meroë, wraz z kaplicą poświęconą Amonowi i Izydzie. Późniejsi władcy okresu ptolemejskiego rozbudowali kompleks, a rzymscy cesarze, w tym August i Tyberiusz, ukończyli kolejne prace. Warstwy, które widzisz dzisiaj, są wynikiem tej długiej sekwencji, a nie jednej fazy budowy.
Od zamknięcia w VI wieku n.e. do ratunku w XX wieku
Po regionalnej chrystianizacji w VI wieku n.e. świątynię zamknięto, a później opuszczono. W XX wieku projekt tamy asuańskiej zagroził wielu nubijskim zabytkom, a międzynarodowe kampanie ratunkowe demontowały i przenosiły zagrożone konstrukcje. Świątynia Debod została podarowana Hiszpanii i odbudowana w Madrycie kamień po kamieniu.
Dlaczego madrycka sceneria z 1972 roku działa tak filmowo
Otaczające ogrody zaprojektowano w 1968 roku i otwarto razem ze świątynią w 1972 roku, tworząc wysoką, otwartą platformę nad zachodnią krawędzią centrum Madrytu. To położenie obejmuje jednym spojrzeniem skarpę nad Manzanares, Pałac Królewski w Madrycie i Casa de Campo. W praktyce właśnie dlatego Debod działa jednocześnie jako przystanek historyczny i rytuał zachodu słońca.