To pytanie ma skomplikowaną odpowiedź. Na kształt bazyliki przez ponad 120 lat budowy wpłynęło kilku architektów. Projekt rozpoczął Donato Bramante, który wygrał konkurs na nową bazylikę i chciał oprzeć jej plan na ogromnym krzyżu greckim zwieńczonym majestatyczną kopułą podobną do tej w Panteonie. W 1513 roku Bramantego zastąpiło trio: Giuliano da Sangallo, Fra Giocondo i Rafael, choć dwaj pierwsi zmarli w 1515 roku, zostawiając Rafaelowi większość pracy aż do jego śmierci w 1520 roku. Jego następca, Baldassare Peruzzi, zachował wewnętrzną strukturę absyd, ale w dużej mierze wrócił do planu krzyża greckiego i usunął nawy planowane przez Rafaela. Antonio da Sangallo Młodszy zaproponował następnie plan łączący elementy koncepcji Peruzziego, Rafaela i Bramantego, a także zadbał o wzmocnienie części wewnętrznych elementów architektonicznych, które zaczęły już pękać. Michał Anioł przejął prace w 1547 roku, niechętnie i na naleganie papieża Pawła, i przypisuje mu się doprowadzenie projektu do etapu, na którym można go było skutecznie zrealizować. Nawę i fasadę zaprojektował Carlo Maderno, który rozbudował kościół o nawę. Gian Lorenzo Bernini zaprojektował Baldacchino, czyli pawilon nad ołtarzem głównym, oraz przekształcił pierwotne filary Bramantego w nisze ze schodami prowadzącymi na balkony. Balkony mieściły cztery najcenniejsze relikwie Watykanu: włócznię, która przebiła bok Chrystusa, chustę Weroniki, fragment Krzyża Świętego i relikwię św. Andrzeja, brata św. Piotra. Zaprojektował też monument mieszczący katedrę św. Piotra, która stawała się zbyt delikatna, by jej używać.
Czytaj więcej.