Birbirini izleyen yapılar
Dükler Sarayı ilk kez 9. yüzyılda Rivo Alto'da ahşaptan inşa edildi ve bir Castello (kale) olarak kullanıldı. Yüzyıllar boyunca yangınlar, yağmalar ve ayaklanmalar yaşandı; bunlar, ilk yapının yerini alan üç yapı boyunca binayı değiştirdi. Bugünkü yapı, Gotik tarzı Rönesans unsurlarıyla birleştirir. Doç Sebastiano Ziani döneminde kale, 1340 yılında yaşam alanları, adalet sarayı ve toplantı salonları içeren taş bir yapı kompleksine dönüştürüldü. O tarihten itibaren Dükler Sarayı, 1797'ye kadar varlığını sürdüren Venedik Cumhuriyeti'nin seçilmiş başkanının (doçun) ikametgâhı olarak hizmet verdi.
Sarayın kullanımı
Doçlar döneminde Dükler Sarayı onların ikametgâhı olmasının yanı sıra doç seçimi için düzenlenen halk meclislerine de ev sahipliği yapıyordu. Ayrıca, özellikle 13. yüzyılın başlarında Roma Katolik Kilisesi'nin dine küfredenlere karşı yargılama usulleri oluşturulduğunda, mahkûmlar burada tutuluyor, sorgulanıyor ve bazen halkın önünde idam ediliyordu. Venedik Cumhuriyeti'nin dağıldığı 1797 yılından sonra burada Fransız veya Avusturya yönetimi altındaki bürolar ve kurumlar yer aldı. Dükler Sarayı, 1923 yılında müze olarak restore edildiğinden beri halka açıktır.
Dükler Sarayı'nın avlusunda | Fotoğraf: Flickr, Sergiy Galyonkin - CC-BY-SA 2.0 Doçların itibarı
Doçlar, 726'dan 1797'ye kadar Venedik Cumhuriyeti'nin başkanlarıydı. Venedik soyluları tarafından ömür boyu görev yapmak üzere seçilirlerdi. Ancak zaman içinde bazı görevlerini başka yetkililere veya kurullara devretmek zorunda kaldıkları için güçleri sınırlandı. 1796'da Venedik, Napolyon'un birlikleri tarafından işgal edildi ve doçların yönetimi sona erdi. İlk doçlar sık sık makamlarını bir oğullarına veya akrabalarına devretmeye çalışsalar da daha sonra belirli kurallar nedeniyle bu artık mümkün değildi. Yine de Venedik soylularının dar çevreleri, doçların genellikle birbirleriyle akraba olan az sayıdaki aileden çıkmasını sağlıyordu.
Il Paradiso | Fotoğraf: Flickr, Dennis Jarvis - CC-BY-SA 2.0 Dünyanın en büyük tablosu
Doçlar döneminde sarayın duvarlarını süsleyen sayısız harika tabloya bugün de hayranlıkla bakabilirsiniz. En etkileyici sanatçılar arasında, eserlerinde bir zamanların görkemli Cumhuriyeti'ni betimleyen Tintoretto ve Paolo Veronese yer alır. Galeride, bir zamanlar dünyanın en büyük yağlı boya tablosu olan Cennet adlı Jacopo Tintoretto eseri de bulunur. Ancak en büyük yağlı boya tablosu olarak onun yerini, Katar'daki Futbol Dünya Kupası vesilesiyle yapılan Ball Story adlı eser aldı; bu eser sanatçı Emad Salehi'ye aittir.
Sarayın kalbi
Porta della Carta ve Arco Foscari geçidinden Dükler Sarayı'nın avlusuna ulaşılır. Bu avlu resmi işlemler, kutlamalar, toplantılar ve turnuvalar için kullanılıyordu. Avlunun köşesinde, özellikle doç için inşa edilen San Nicolò şapeli bulunur. Buradan iki önemli merdiven, Scala d'Oro ve Scala dei Giganti, sarayın üst katlarına ve özel odalarına çıkar.
Sarayın odaları
Dükler Sarayı'nın daireleri hem halka açık hem de özel etkinlikler için kullanılıyordu; ancak özel kullanım yalnızca doçlara ve ailelerine ayrılmıştı. Lüks yaşam alanları sarayın üst katlarında yer alır. Gözünüzü dört açın: sarayı ziyaret ederken yalnızca mimari ayrıntılara değil, özenle resmedilmiş tavanlara da dikkat edin! Sarayın en etkileyici odaları arasında Erizzo Odası (Sala Erizzo), Kalkan Odası (Sala degli Scudieri), Stucchi Odası (Sala degli Stucchi), Kızıl Salon (Sala degli Scarlatti) ve Kalkan Salonu (Sala dello Scudo) bulunur. Büyük Konsey Salonu (Sala dell’Udienza) özel bir yere sahiptir; halk bir zamanlar doçu burada seçerdi.
Ürkütücü koridorlar
12. yüzyıldan itibaren Dükler Sarayı'nda, devlet mahkûmlarının ve vatana ihanet edenlerin tutulduğu iki binaya yayılmış karanlık ve nemli hapishane odaları oluşturuldu. Bu binalar, mahkûmları saraya götürüp geri getirmek için 1600 yılında inşa edilen Ahlar Köprüsü ile birbirine bağlanır. Efsanelere göre mahkûmlar, köprünün pencerelerinden şehre bakarken iç çekerdi. O dönemde hapishane odaları Pozzi ('kuyular' veya küçük, nemli ve yetersiz havalandırılan hücreler) ya da Piombi (adını kurşun levhalı çatılardan alan hapishane hücreleri) olarak da biliniyordu. Küçük, parmaklıklı pencereler yüzünden hapishaneden kaçmak imkânsız görünse de Giacomo Casanova kaçmayı başardı ve Piombi'deki korkunç koşulları anlattı.