1990'lardan günümüze uzanan eserleri kapsayan bu sergi, Ângela Ferreira'nın sömürgecilik, mimari ve direniş üzerine araştırmalarını izliyor. Yerleştirme, video, fotoğraf ve heykel, sömürgeci altyapıların ve anlatıların bugünü nasıl şekillendirmeye devam ettiğini ortaya koyuyor.
Mekâna özgü bu yerleştirme, müze girişinin yanındaki bir manolya ağacına bir orman yalıçapkınının kaydedilmiş ötüşünü yerleştirerek Belém'in peyzajını sömürge tarihi ve göçle ilişkilendiriyor. Eser, Webb'in uzun süredir devam eden There's No Place Called Home serisinin bir parçası ve ses, mekân ve tarihsel uyumsuzluk üzerinden gelişiyor.
Neïl Beloufa, Portekiz'deki ilk sergisinde MAC/CCB'yi ziyaretçilerin nesneler ve canlı bilgisayar oyunu sahneleri arasında dolaştığı etkileşimli bir ortama dönüştürüyor. Proje, kurgu ve jeopolitik arasındaki kasıtlı karışıklıkla oynarken ziyaretçiyi de anlatının etkin bir parçası hâline getiriyor.
Bu kişisel sergi, Francisca Carvalho'nun kolajlar, çizimler, desenler, metinler, resimler ve tekstil eserlerinden oluşan yoğun görsel dilini sunuyor. Ayrıca sanatçının Rajasthan ve Gujarat'taki araştırmalarından, özellikle geleneksel desen oluşturma, doğal boyalar, kalamkari, elle blok baskı ve camla yapılan denemelerden besleniyor.
Marisol Escobar'ın çizimlerine odaklanan bu retrospektif, 1950'lerden itibaren üretilmiş yüzden fazla eseri heykeller, arşiv malzemeleri ve Andy Warhol filmleriyle bir araya getiriyor. Sergi, çizimi sanatçının toplumsal kaygılarını, kişisel gerilimini ve hayal gücüne dayalı kurgularını birbirine bağlayan bir iplik olarak ele alıyor.