Francisca Carvalho'nun kişisel sergisi; kolajlar, çizimler, desenler, tekstiller, resimler ve kâğıt üzerindeki eserlerden yoğun bir görsel dil kuruyor. Sergi ayrıca Racastan ve Gucerat'ta doğal boyalar, desen oluşturma, kalamkari, elle blok baskı ve camla yapılan deneyler üzerine yürütülen araştırmaları da içeriyor.
Bu kapsamlı sergi, Ângela Ferreira'nın 1990'ların başındaki eserlerinden son dönem yerleştirmelerine, videolarına, fotoğraflarına ve heykellerine uzanan çalışmalarını izliyor. Sanatçının sömürgecilik altyapıları, tarihsel bellek ve direniş biçimleri üzerine uzun süredir yürüttüğü araştırmaları merkeze alıyor.
Neïl Beloufa, Portekiz'deki ilk sergisinde müzeyi canlı bir bilgisayar oyununun bölümleri gibi şekillenen etkileşimli bir ortama dönüştürüyor. Ziyaretçiler; kurgu, jeopolitik ve katılım arasındaki sınırları bulanıklaştıran nesnelerin, dekorların ve sensörlerle harekete geçen durumların içinden geçiyor.
Mekâna özgü bu ses yerleştirmesi, Woodland Kingfisher kuşunun ötüşünü MAC/CCB bahçelerine taşıyarak Belém'in kamusal peyzajını sömürgecilik tarihleri ve göçle ilişkilendiriyor. Yerleştirme, James Webb'in devam eden There's No Place Called Home serisinin bir bölümünü oluşturuyor.
Bu retrospektif, heykeller, arşiv materyalleri ve Andy Warhol filmleriyle birlikte sergilenen Marisol Escobar çizimlerine odaklanıyor. Çizimi, sanatçının siyasi kaygılarını, huzursuzluğunu ve hayal gücüne dayalı kurgularını on yıllar boyunca taşıyan bağ olarak ele alıyor.