Diabelski młyn w Wiedniu

Historia Wiedeńskiego Diabelskiego Młyna zaczyna się w 1897 roku, kiedy zbudowano go z okazji 50. rocznicy panowania cesarza Franciszka Józefa I. Diabelski młyn składa się z dwóch identycznych, nałożonych na siebie półokręgów, które tworzą most. W tamtym czasie projekt uznawano za niezwykle ryzykowny i zatwierdzono go dopiero po tym, jak Hofrat inż. Johann Brick z Uniwersytetu Technicznego w Wiedniu przedstawił swoje obliczenia miejskiemu wydziałowi budowlanemu. Pierwszy ruch Diabelskiego Młyna nastąpił 25 czerwca 1897 roku, aby opuścić górną część i dokończyć tam prace konstrukcyjne. Oficjalna inauguracja odbyła się 3 lipca 1897 roku przed liczną publicznością. Prawdopodobnie niewiele osób mogło jednak pozwolić sobie na przejażdżkę, bo kosztowała 8 guldenów. Dla porównania: urzędnik zarabiał około 30 guldenów miesięcznie.

Po I wojnie światowej Eduard Steiner kupił Diabelski Młyn w 1919 roku i początkowo chciał go rozebrać. Z powodu braku pieniędzy pozwolenia na rozbiórkę nigdy jednak nie wykorzystano.

W 1938 roku naziści przeprowadzili aryzację majątku Eduarda Steinera i objęli Diabelski Młyn ochroną zabytkową (nazistowski termin „aryzacja” oznacza proces wywłaszczania Żydów z ich majątku). Podczas II wojny światowej obiekt został niemal zniszczony przez pożar. Ocalała tylko stalowa konstrukcja. Ponieważ zakładano, że nie jest już tak bezpieczna jak przed zniszczeniami, podczas odbudowy w 1945 roku zawieszono tylko połowę wagoników, czyli 15 zamiast 30. Z braku pieniędzy miały one też tylko 4 okna z każdej strony zamiast 6.

1 maja 2002 roku otwarto Panoramamuseum. Osiem zrekonstruowanych wagoników opowiada historię Prateru podczas podróży przez czas.

W 2016 roku diabelski młyn wyposażono w 15 nowych wagoników zbudowanych według oryginalnych planów. Znów mają one po 6 okien z każdej strony.

W połowie marca 2020 roku Wiedeński Diabelski Młyn zatrzymał się po raz pierwszy od 73 lat. Pandemia koronawirusa zatrzymała nie tylko Wiedeński Diabelski Młyn, ale cały świat. Radosne ponowne otwarcie przez burmistrza Wiednia Michaela Ludwiga odbyło się 29 maja 2020 roku i symbolizowało przebudzenie Wiednia po pandemii.

W 2022 roku otwarto Platform 9, szklaną konstrukcję między dwoma wagonikami, na którą można wejść. Odwiedzający są zabezpieczeni liną i cieszą się nieopisanym widokiem na Wiedeń, z dawką adrenaliny w pakiecie.

Na wiedeński Prater najlepiej zaplanować pół dnia. Ja najbardziej lubię korzystać z atrakcji o zmierzchu albo po zachodzie słońca, ale ta decyzja należy wyłącznie do Ciebie.

Na mój dzień w Praterze ruszamy około 15:00 w przyjemnie ciepły wrześniowy dzień. Przed wieczorem, po zwiedzaniu innych wiedeńskich atrakcji, zasłużyliśmy na przerwę w zieleni. Park Prater zajmuje 6 milionów m². Łąki, lasy i zbiorniki wodne kształtują krajobraz w samej 2. dzielnicy Wiednia. W upalne dni aleja główna o długości 4,5 km oferuje chłodzącą mgiełkę wodną i świetnie nadaje się na przerwę z dobrą książką na terenach zielonych. Po odpoczynku kierujemy się w stronę Wurstelprateru.

Tutaj zaczynamy od małego wzmocnienia. Uwielbiam churros, a droga do Prateru zaostrzyła mi apetyt. Słońce powoli zachodzi, pora na pierwszą atrakcję. Jestem fanką adrenaliny, więc moja droga prowadzi do Volare, czyli latającej kolejki górskiej. Leżysz na brzuchu i pędzisz głową do przodu po 420 m toru.

Podczas mojej przejażdżki kolejką pozostali zaopatrzyli się w trochę wody na celność, czyli piwa, i wyzwali mnie na pojedynek strzelecki. Przy jednej z wielu strzelnic po raz kolejny udowadniam, że pozostanę niepokonaną mistrzynią, i wygrywam zakład. Ku karze moich przyjaciół i mojej radości idziemy na najdzikszą kolejkę górską Prateru, Olympia Looping, gdzie zostajemy wystrzeleni przez 5 pętli z prędkością 80 km/h.

Przed kolacją mijamy jeszcze Geisterbahn, czyli dom strachów. Strasznie boję się takich miejsc, ale przez moją FOMO (fear of missing out, czyli strach przed tym, że coś mnie ominie) nie potrafię też zostać na zewnątrz. Po tym strachu ruszamy do Schweizerhaus. Można tam dostać słynną Stelze, czyli golonkę, i ogromne kufle piwa. My jednak chcemy trochę zaoszczędzić, więc idziemy do nieco tańszej, ale równie dobrej restauracji Englischer Reiter.

Po wzmocnieniu się Wiener Schnitzel i innymi daniami wychodzimy z restauracji; słońce już całkowicie zaszło. Prater rozświetla się mnóstwem migających, kolorowych świateł. Na deser fundujemy sobie watę cukrową i ruszamy w stronę Wiedeńskiego Diabelskiego Młyna. W nocnym blasku przejażdżka jest jeszcze piękniejsza niż za dnia. Kolejka była długa przez cały dzień i wszyscy cieszą się, że zarezerwowałam bilety wcześniej. Wagoniki powoli wspinają się do najwyższego punktu na wysokości 64,7 m. Stamtąd patrzymy na Prater i Wiedeń. Gdy docieramy na szczyt, wspólnie cieszymy się piękną chwilą nad dachami Wiednia, zanim pożegnamy się z Praterem.