Ponad 500 obrazów i rysunków
Muzeum Van Gogha w Amsterdamie ma największą na świecie kolekcję dzieł Van Gogha, obejmującą ponad 500 prac. Możesz śledzić, jak początkowo prosta budowa postaci w obrazach ożywała w kolejnych fazach twórczości artysty. Pod wpływem słynnego nauczyciela Constanta Cornelisa Huijsmansa Van Gogh na początku poświęcał się ciemnym obrazom, często przedstawiającym wiejskie życie, takim jak Jedzący kartofle. Po przeprowadzce do Paryża zetknął się z impresjonizmem, który uczynił jego przedstawienia bardziej różnorodnymi i barwnymi. Szczyt kontrastowego malarstwa osiągnął, gdy malował na świeżym powietrzu w „Pracowni Południa”. Jego spontaniczne obrazy miały wyrażać witalność, intensywność i bezpośredniość.
Historia życia Van Gogha
Przez liczne dzieła i listy prezentowane w muzeum zostajesz zabrany w podróż przez lęk, cierpienie, miłość i nadzieję. Van Gogh dorastał w ubogich, wiejskich warunkach w Holandii i od najmłodszych lat był bardzo religijny. Śledzisz jego drogę od sprzedawcy przez nauczyciela i kaznodzieję aż po malarza. Szczególnie ważne dla jego edukacji były Instytut Wilhelma II w Tilburgu, gdzie w latach 1866–1868 pobierał lekcje rysunku i sztuki, oraz dom handlu sztuką Goupil & Cie, prowadzony częściowo przez jego wuja Centa.
Autoportret (1889) Van Gogha | Fot.: Unsplash, Jean Carlo Emer Droga cierpienia
Dzięki wiedzy zgromadzonej jako marszand w Goupil & Cie Van Gogh często wdawał się w konflikty z innymi artystami, przez co sprawiał wrażenie aroganckiego. Dopiero w 1880 roku zdecydował się zostać artystą, ale nigdy nie był zadowolony ani ze swoich prac, ani ze swojego życia. W 1882 roku zakochał się w prostytutce Clasinie Marii Hoornik (znanej też jako Sien Hoornik), której jego rodzina nie zaakceptowała. Dzięki finansowemu wsparciu brata, Theo van Gogha, stworzył dom dla niej i jej dwojga dzieci. Zaledwie rok później rozstał się z niewierną Sien i poświęcił jej obraz „Sorrow”. Od tej pory wiązał nadzieje z tym, że zostanie artystą odnoszącym sukcesy.
Obraz „Sypialnia w Arles” (1888) | Fot.: Unsplash, Jean Carlo Emer Żółty dom
W poszukiwaniu jasnych kolorów i z marzeniem o stworzeniu klubu artystów Vincent van Gogh przeniósł się z Paryża do Arles w lutym 1888 roku. Wynajął tam żółty dom, który miał stać się miejscem pracy dla jego przyjaciół artystów, takich jak Emile Bernard i Paul Gauguin. To tutaj Van Gogh wpadł w twórczy szał i stworzył 187 obrazów; część z nich przedstawiała żółty dom i miała zdobić jego ściany. W październiku 1888 roku Paul Gauguin wprowadził się do Van Gogha w „Pracowni Południa”.
Brakujące ucho Van Gogha
Z powodu odmiennych poglądów na sztukę Van Gogh od czasu do czasu kłócił się z Gauguinem. Kiedy Paul Gauguin nie mógł już znosić wahań nastroju Van Gogha, w grudniu 1888 roku chciał wrócić do Paryża. W ferworze chwili Vincent van Gogh miał mu rzekomo grozić, a następnie odciąć sobie ucho brzytwą. Potem trafił do zakładu psychiatrycznego w Saint-Rémy-de-Provence, gdzie do maja 1890 roku nadal malował i stworzył 150 obrazów, w tym „Kwitnący migdałowiec”, „Gwiaździstą noc” oraz „Irysy”.
Późna sława
Po leczeniu mieszkał w Auvers-sur-Oise pod Paryżem, w okresie, który według jego listów był naznaczony „smutkiem i samotnością” mimo bliskości brata Theo van Gogha oraz lekarza i miłośnika sztuki Paula Gacheta. 27 lipca Van Gogh wyszedł z gospody Ravoux, żeby jak zwykle malować na zewnątrz. Wrócił jednak do gospody ranny; podejrzewa się, że chciał się zastrzelić. Po kilku godzinach walki zmarł w obecności brata 29 lipca 1890 roku. Dopiero po śmierci całe dzieło Van Gogha zyskało szersze uznanie: retrospektywa w 1901 roku i publikacja jego listów w 1914 roku utrwaliły jego status jako jednego z najbardziej znanych nazwisk w świecie sztuki.