Mucize hikâyesinden aile mozolesine
Şapelin hikâyesi yerel bir mucize efsanesiyle başlar. 1590 civarında, zincire vurulmuş bir adamın Piazza San Domenico Maggiore yakınındaki di Sangro sarayının duvarı yanında beliren bir Meryem tasviri gördüğü söylenir; bunu izleyen bağlılık önce küçük bir adak şapelinin yapılmasına yol açmıştır. 1613 yılında Alessandro di Sangro burayı genişleterek aile mozolesine dönüştürmüş ve mekâna ziyaretçilerin bugün hâlâ izlerini okuyabildiği kalıcı biçimini vermiştir.
Raimondo di Sangro şapeli bir sembol makinesi olarak yeniden kurdu
Cappella Sansevero'nun bugünkü duygusal ve görsel gücü büyük ölçüde Raimondo di Sangro'nun 1740'lı yıllardaki çalışmalarına dayanır. Şapeli neredeyse tamamen yeniden düzenlemiş; hanedan gururu, manevi alegori ve kontrollü teatral etki birlikte işlesin diye heykeller, resimler ve zemin tasarımı sipariş etmiştir. Mekânın bu kadar yoğun hissettirmesinin nedeni budur: neredeyse her şey tek bir zihnin saplantılı programına işaret eder.
Örtülü İsa duygusal merkezdir
Bu programın merkezinde Giuseppe Sanmartino'nun Örtülü İsa adlı eseri, yerel adıyla Cristo velato, bulunur. 1753 tarihli eser, Napoli'nin en çok hayranlık uyandıran heykellerinden biridir. İnsanları ilk durduran olağanüstü mermer örtüdür; ancak asıl etki daha sessizdir: keder, şefkat ve imkânsız görünen teknik hâkimiyet aynı anda hissedilir. Şapeli yalnızca ilginç bir yer olmaktan çıkaran an budur.
Yanılsamadan Kurtuluş ve Anatomik Makineler finali değiştirir
Francesco Queirolo'nun Yanılsamadan Kurtuluş adlı eseri, MS 1753-54 yıllarında tamamlanmış olup ziyarete ahlaki bir dram ve aile biyografisi katar; Anatomik Makineler ise Yeraltı Odası'nda atmosferi deney ve huzursuzluk yönüne çeker. Biri ağlardan ve yanılgıdan ustalıkla kurtuluşu gösterir; diğeri prensin dünyasının bilim, sergileme ve efsaneyle temasını gösterir. Ziyareti her ikisiyle tamamlamak, buranın boyutlarının düşündürdüğünden çok daha uzun süre aklınızda kalmasının nedenidir.