Nehir kıyısında 1937 tarihli bir saray
Palais de Tokyo, 1934'te başlatılan bir mimari yarışmanın ardından 1937 Exposition Universelle için inşa edildi. Dışarıdaki sütunlar, teraslar ve Apollon temalı heykeller, kültürü halka açık bir sahne olarak sunan şehrin dilini hâlâ konuşur. İçeri girmeden önce ön avluda durun; bina, koleksiyonun ruhunu duvarda karşınıza çıkan ilk eser etiketinden daha iyi anlatır.
1961'de kurulan bir belediye müzesi
Bina bir zamanlar iki modern sanat hikâyesini aynı anda barındırıyordu. Ulusal müze, 1977'de Centre Pompidou'ya taşınmadan önce 1947'de burada açıldı; Paris Belediyesi ise bu müzeyi 1961'de kurdu. Buranın hem merkezi hem de biraz gözlerden uzak hissettirmesinin nedeni budur: Beaubourg'un gürültüsü olmadan önemli modern sanat eserlerini barındırır.
Dufy'nin elektrik salonu
La Fée Électricité, müzede boyutlarıyla en çok şaşırtan eserdir. 1937 Dünya Sergisi için sipariş edilen, 1954'te bağışlanan ve 1964'te buraya yerleştirilen Raoul Dufy'nin duvar resmi, 250 panel ve 600 m² boyunca uzanır. Bir yönüyle sanat tarihi, bir yönüyle bilimsel bir gösteri, bir yönüyle de Paris'e özgü bir ilerleme inancıdır.
Bir kontrol listesinin ötesinde modern sanat
Koleksiyon, 20. yüzyılın başındaki deneylerden çağdaş sanat sahnesine uzanır; Picasso, Derain, Picabia, Chagall, Christian Boltanski, Philippe Parreno ve Peter Doig bu hikâyenin parçalarıdır. Kazanımınız, yalnızca başyapıtlarla dolu tek bir salon görmek değildir. Hâlâ koleksiyon yapan, tartışan ve değişen, yaşayan bir modern sanat şehri olarak Paris'i hissetmektir.