Cumhurbaşkanının fikrinden açılış gecesine
Georges Pompidou, 1969'da fikri hayata geçirmek üzere harekete geçti: görsel sanatların, müziğin, kitapların, filmin ve araştırmanın, Paris merkezinde buluşabileceği bir yer. Renzo Piano ve Richard Rogers 1971'de mimari yarışmayı kazandı, inşaat Mayıs 1972'de başladı ve cumhurbaşkanı sonucu göremeden 1974'te hayatını kaybetti. Bina 31 Ocak 1977'de açıldığında merak, onu neredeyse hemen Paris'e damgasını vuran bir olguya dönüştürdü.
Borular birer harita
Cephe, teknik görünmeye çalışan bir süsleme değil. Binanın işleyiş mantığının herkesin görebileceği hâli: hava için mavi, elektrik için sarı, su için yeşil, yürüyen merdivenler ve asansörlerle hareket için kırmızı. Bu yüzden bina kapalıyken de dış cephe turu anlamlı. Piazza'da dururken, müzeye daha hiç girmeden onu okuyabilirsiniz.
Piazza şehri müzenin içinde tutuyor
Geniş Piazza, şehir ile bina arasında bir bağlantı noktası olarak tasarlandı ve kapılar kapalıyken de bu işlevini sürdürüyor. Sokak müzisyenleri, kaykaycılar, şantiye çitleri, kafelere uzanan yollar ve yakındaki Fontaine Stravinsky, mekânın donup kalmış gibi hissettirmesini önlüyor. İlk kez gelenler için bu, bir adım geri çekilip Beaubourg binasının eski sokak dokusunu nasıl kesintiye uğrattığını, buna rağmen Paris merkezinden kopmadığını görme anı.
Avrupa'nın modern sanat merkezi
Koleksiyon, birçok gezginin Centre Pompidou ile ilgilenmesinin temel nedeni olmaya devam ediyor: Constantin Brancusi, Marcel Duchamp ve Henri Matisse ile başlayıp Frida Kahlo, Wassily Kandinsky, Niki de Saint Phalle ve Batı Avrupa'nın çok ötesindeki çağdaş sanat çevrelerine uzanan 120.000'den fazla eser. Kapalı olduğu dönemde bu güç yolculuğa çıkıyor. Constellation'ı bir teselli ödülü değil, hareket hâlindeki koleksiyon olarak görün.