İtalyan balıkçılar Wharf'a ilk ritmini verdi
1849 Altına Hücum döneminden 1800'lerin sonlarına kadar yerel filoya, İtalyan balıkçıların aşina olduğu tekneler örnek alınarak yapılmış latin yelkenli felukalar şekil verdi. Müzik, tekne gövdelerindeki aziz isimleri ve ailece çalışma kültürü, bu kıyıya deniz ürünlerine dayanan kimliğinde hâlâ hissedilen bir karakter kazandırdı. Wharf turistik hissettirdiğinde bile, sıradan bir yer gibi görünmemesini sağlayan şey bu eski denizcilik katmanıdır.
Kıyı çizgisi 1906'dan sonra değişti
1906 depremi ve yangınından sonra bugünkü Wharf'ın bazı kısımları, geride kalan molozlarla oluşturulan arazide şekillendi. Kıyıya baktığınızda bu köken önem kazanır: burası yalnızca korunmuş tarih değil, yeniden inşa edilmiş tarihtir. Eski denizcilik alışkanlıkları ile daha sonraki ziyaretçi altyapısının neden bu kadar iç içe olduğunu anlamaya yardımcı olur.
Dungeness yengeci Wharf'ı bir yemek ritüeline dönüştürdü
Parlak hediyelik eşya vitrinlerinden çok önce balıkçılar kıyıda taze yengeçleri haşlayıp sade kâğıt bardaklarda servis ediyordu. Her yıl tekrarlanan Dungeness sezonu, buharı tüten kazanlar ve deniz ürünü tezgâhları, Wharf'ı San Francisco'nun en tanınan yemek ritüellerinden birine dönüştürdü. Burası hâlâ nefis kokuyor ve hafif kaotik hissettiriyorsa bu tesadüf değildir; geçmişten kalan bir mirastır.
PIER 39 ve deniz aslanları ziyaret haritasını değiştirdi
PIER 39 1978'de açıldığında ve Kaliforniya deniz aslanları 1990'da K-Dock alanını ele geçirdiğinde, mahallenin doğu tarafı aileler için çok daha güçlü bir çekim noktası hâline geldi. Bu değişim alışverişi, turistik yerleri ve yeni bir ziyaret ritmini beraberinde getirdi, ancak daha batıdaki eski balıkçı filosunu ortadan kaldırmadı. Wharf'ın tadı en iyi, iki yüzünü aynı anda fark ettiğinizde çıkar: çalışan liman geçmişi ve kıyının daha gürültülü bugünü.