Od średniowiecznego kościoła parafialnego do barokowego punktu orientacyjnego
Miejsce jest udokumentowane od 1273 roku, a kościół stał przy tutejszym targu jeszcze wcześniej. Po gotyckiej rozbudowie w XIV wieku dawny budynek zniszczył pożar z 1689 roku, który dotknął Stare Miasto w Pradze. To, do czego wchodzisz dziś, jest odpowiedzią na tamtą katastrofę: pełnym barokowym nowym początkiem w jednej z najbardziej ruchliwych historycznych przestrzeni miasta.
Teatralna barokowa oprawa Dientzenhofera
Kościół zbudowano w latach 1732-1737 według planów
Kiliána Ignaza Dientzenhofera i nadal wydaje się wyreżyserowany w najlepszym sensie. Krzywizny, efekty światła i kształt nawy niemal od razu ciągną wzrok ku górze. W tłumie przy
Rynek Staromiejski ta nagła dramaturgia przestrzeni jest połową uroku.
Asam, Spinetti, Braun i żyrandol
Wnętrze wynagradza powolne patrzenie. Freski Cosmasa Damiana Asama, stiuki Bernarda Spinettiego, rzeźby wiązane z Antonínem Braunem i wielki kryształowy żyrandol z Harrachova składają się na bardzo praski rodzaj przepychu: bogaty, dramatyczny i zaskakująco intymny, gdy tylko przestaniesz się ruszać. Spójrz w górę wcześnie, bo to nad Twoją głową kościół ma najmocniejszy argument.
Dlaczego budynek nadal wydaje się żywy
To nie jest zamrożony zabytek. W 1920 roku miejsce związało się z narodzinami Czechosłowackiego Kościoła Husyckiego, a w latach 1967-1977 przeprowadzono dużą renowację. Dziś budynek nadal działa jako miejsce kultu i sala koncertowa, właśnie dlatego wydaje się używany, a nie zakonserwowany za szkłem.